دارم مومن می شوم....

نمی دانم این چه حسی است که خدا در وجود آدم ها گذاشته؟!

هیچ وقت نتوانسته ام تعریفش کنم، هیچ وقت! یک لحظه به وجود می آید و برای همیشه جا خوش می کند در وجودت، برای همیشه. هر کاری می کنی دست از سرت بر نمی دارد، هر کار کنی .

دیگر چیزی به نام غرور وجود ندارد. دیگر چیزی به نام من وجود ندارد. فقط او هست و او. به خودت می گویی "هر چی نزدیکتر باشم، رسواترم!". پس، سعی می کنی دور باشی. اما نمی شود! باید تحمل کنی. باید تظاهر کنی، تظاهر کنی به بی اعتنایی، به ... اما بهانه گیری های دلت شروع می شود... چند وقت می گذرد و تازه می فهمی که اگر

هزار سال هم کوچ کنی و هزار کیلومتر دور شوی، هیچ فرقی در احساس درونت به وجود نمی آید. چرا یک فرق پیش می آید: دلبسته تر می شوی!

نمی دانم این چه حسی است که خدا در وجود آدم ها گذاشته؟ اما این را می دانم

که حس خیلی زیبایی است! زلال زلالت می کند، درست مثل آب. بزرگ می شوی! بزرگ و عاشق! دلبسته دلبسته. پراز انگیزه های قشنگ! جوان می شوی. حتی اگر 90 سالت هم باشد، جوان می شوی! آن قدر تحمل دوری و جدایی برایت سخت می شود که روز به روز به خدا نزدیک تر می شوی. خالص و پاک! آن قدر این حس زیباست که تو هم زیبا می شوی! روزی هزار بار زیبا می شوی!

نمی دانم این چه حسی است که خدا در وجود آدم ها گذاشته؟! اما این را می دانم که خدا راه های قشنگی برای مومن کردن بنده هایش دارد!

می دانم که دیر زمانی است که دارم مومن می شوم و زیبا،... لحظه به لحظه!!!