من يك چهار ديواري دارم

من يك چهار ديواري دارم

و كاغذ و قلمي.

قلمي كه گاه وبي گاه جور مرا مي كشد

و حرفهاي ناگفته ام را بر كاغذ مي نويسد.

در آن لحظه، قلمم مثل زبانم الكن نيست.

من من نمي كند،كم نمي آورد و… مي نويسد

شيوا بي غلط و بدون بروز هرگونه احساس ناخوشايندي اما سرشار از احساس

وقتي مي نويسم گونه هايم سرخ نمي شود،

اما شايد اشك هايم فرو ريزند،

عصباني نمي شوم،

صدايم هم نمي لرزد…

و كاغذ چه صبورانه، نوشته هايم را گوش مي دهد!

واكنشي از خشم در او نيست،

مرا به خاموشي وا نمي دارد،

تنهايم نيز نمي گذارد…

در آخر، من آرام و سبكبال به كاغذم مي گويم:

"همه اين حرفها را گفتم كه بگويم شايد گفتن بلد نباشم، اما نوشتنم بد نيست…!"

آنگاه كاغذ را به آب مي سپارم

و آب مي داند كه آنرا به چه كسي برساند…

و من دوباره به چهار ديواري ام باز مي گردم

درپي قلمم و "كاغذ صبوري" ديگر…

من يك چهار ديواري دارم…