سكانس اول ( براي تو مي نويسم، هميشه بهار من!)

دارد از زمين و آسمان، بهار مي بارد. اين وا‍‍ژه بهار، ناخودآگاه مرا به ياد چشم هاي خوش عطر تو مي اندازد. دارم به تو فكر مي كنم، تمام ثانيه ها طعم باران مي گيرند ومن... و من هنوز در حسرت يك بار در كنار تو بودن هستم، در لحظه زيباي سال تحويل...! دارد سال تحويل مي شود! روگارت مبارك عزيزم!

سكانس دوم ( بهار يعني ... )

در فرهنگ واژگان باور من، بهار يعني: در كنار تو بودن تا هميشه دنيا ( حتي اگر تو در سرماي زمستان هم كنارم باشي، آن لحظه، بهاري ترين لحظه زندگي من است). راستي! بهار كي مي خواهد بيايد؟! لطفا يك كاري كن، زودتر بهار من فرا رسد! لطفا!!! آهان يادم نبود كه دارد سال تحويل مي شود و بهار مي آيد! البته

سكانس سوم ( تو مثل من نيستي...)

دوست دارم در ابتداي سال 1387، از تو تشكر كنم. متشكرم كه تمام اين روزها و ماه ها و قرن ها- بدون هيچ توقعي- به من اجازه دادي عاشقانه دوستت داشته باشم. متشكرم كه در تمام لحظه هاي زندگي، بهانه هاي بچگانه ام را تحمل كردي و هيچ وقت بچه بازي هايم را به رويم نياوردي. متشكرم كه هر1000 مرتبه اي كه به تو اس ام اس زدم و گفتم كه قول مي دهم ديگر برايت اس ام اس نفرستم، در جوابم اس ام اس زدي" دوستت دارم". ( و من..1000 بار قولم را زير پا گذاشتم! و از اين زير قول زدنهايم خوشحالم! قول مي دهم هميشه قولم را زير پايم بگذارم! قول مي دهم! ). متشكرم كه لهجه هاي توهين آميزم را با لهجه هاي مهرباني پاسخ دادي. متشكرم كه با حضورت در دنيا، مرا با بهار آشنا كردي. متشكرم كه صادقانه به من مي گويي" عاشقت نيستم ولي دوستت دارم!" ( و اين جمله 5 كلمه اي، مرا مي سوزاند. اما متشكرم كه تا اين حد با من روراستي- تا حد به جنون كشيدن من!) البته، خودم به اين واقعيت تلخ آگاهي دارم. چون اگر احساس تو هم، به اندازه احساس من بود، هرگز نمي توانستي دوري ام را تحمل كني. نمي توانستي ابراز نكني. نمي توانستي به راحتي-ببين! به راحتي!- از كنار دلتنگي هايم بگذري! تو مثل من نيستي ولي وجودت سراسر مهرباني ست، نه با من كه با همه دنيا ). متشكرم و 1000 بار متشكرم.

سكانس چهارم ( تمام آرزوهاي بنفش ياسي رنگم را در اين سكانس جا داده ام )

از همين جا، از اين سوي فاصله خيس و باران زده بينمان، مي خواهم آرزوهاي سال جديدم را برايت بنويسم و تو آنها را بخواني ( دارم در ذهنم مجسم مي كنم كه داري نوشته هايم را مي خواني... چقدر زيباتر مي شوي! زيبا و با وقار... ببين؟! دلم برايت تنگ شد! همين لحظه كه اين سطر را نوشتم، باران باران آسمان چشمانم ريخت ناگهان وبيش از چند لحظه قبل، دلم برايت تنگ شد! بگذار لابه لاي اين باران سيل آسا، آرزوهايم را برايت بنويسم:

آرزوي اول: آرزو دارم در يكي از اين روزهاي نوزاد سال 1387 بعد از اين 10 قرن دوري براي من، بيايي از دورهاي دور.

آرزوي دوم: دلم مي خواهد در اين سال تازه متولد شده، خيلي دوستم داشته باشي ( تو با من خيلي مهرباني، اما من احتياج دارم كه خيلي خيلي خيلي دوستم داشته باشي. من به دوست داشتن هيچ كسي غير از تو نياز ندارم! حتي محتاج دوست داشتن درخت پشت پنجره رو به خيابان آشنا، هم نيستم. فقط تو، هميشه خوش رنگ من!)

آرزوي سوم: اميدوارم يك معجزه رخ دهد و من مورد اعتماد ترين موجود زندگي ات شوم! نمي دانم چرا؟! ولي دوست دارم فقط و فقط به من اعتماد كامل داشته باشي. راستي! الان هم تو به من اعتماد داري؟! چه قدر؟! اگر به اندازه فاصله بينمان، به من اطمينان داشته باشي، يعني خيلي خيلي خيلي مورد اعتمادت هستم!!!

سكانس پنجم

من مطمئنم كه سال 1387، سال خوشبختي همه پرنده هاست! قرار است امسال، واژه "كوچ" را از فرهنگ واژگان همه ما بردارند! همه جا فقط رسيدن است و دوستي و عشق و.... رسيدن!

سكانس ششم

هيچ كدام از سكانس هاي قبلي، باعث نمي شود كه مطلب اصلي را فراموش كنم. ببين؟! هديه سال جديد من يادت نرود لطفا! من بزرگترين و ارزشمندترين هديه دنيا را مي خواهم، اين كه: بياي رو به رويم بنشيني- زمزمه ثانيه ها را به اين صحنه زيبا اضافه كن- در نگاهم شريك شوي وبا لهجه سبز رنگت بگويي: سال نو مبارك...! تو را به خدا به من قول بده كه اين كار را می كنی؟!! مشكل فاصله هارا خودت حل كن. من دوست دارم فقط به اين هديه فوق العاده، فكر كنم! من دارم شب و روز به اين هديه بي نظير فكر مي كنم! يادت نرود يك وقتي؟! متشكرم.

سكانس هفتم ( لطفا جمله آخر اين سكانس را باور نكن )

نمي دانم چرا دلم مي خواهد خودم را برايت لوس كنم؟ ( به نظر تو چرا؟!). پس:

ديگر هرگز دوستت ندارم!

سكانس هشتم ( بدون نوشتن اين سكانس، بهار معنايي ندارد)

1000 بار دوستت دارم، هميشه بهار من!!! روزگارت مبارك!

در تنگنای اتاقی تاریک

خیره به تصویری از وجود یک مردم

مردی از سایه سار تنهایی

آشنای دیرینه دل تنگم

مردی با یک نگاه روحانی

وسعت قلب پاکش در وجودم

همیشه جاودانی

دلم برایش همیشه بی تاب است

 وعروس چشمهایم

خیس از وجود پر رازش

و هنوز هم زنده است

گرچه می گویند که او دیگر نیست

مردی از مردهای زندگی

اکنون

جایش در کنار دخترش

خالی است

دارم مومن می شوم....

نمی دانم این چه حسی است که خدا در وجود آدم ها گذاشته؟!

هیچ وقت نتوانسته ام تعریفش کنم، هیچ وقت! یک لحظه به وجود می آید و برای همیشه جا خوش می کند در وجودت، برای همیشه. هر کاری می کنی دست از سرت بر نمی دارد، هر کار کنی .

دیگر چیزی به نام غرور وجود ندارد. دیگر چیزی به نام من وجود ندارد. فقط او هست و او. به خودت می گویی "هر چی نزدیکتر باشم، رسواترم!". پس، سعی می کنی دور باشی. اما نمی شود! باید تحمل کنی. باید تظاهر کنی، تظاهر کنی به بی اعتنایی، به ... اما بهانه گیری های دلت شروع می شود... چند وقت می گذرد و تازه می فهمی که اگر

هزار سال هم کوچ کنی و هزار کیلومتر دور شوی، هیچ فرقی در احساس درونت به وجود نمی آید. چرا یک فرق پیش می آید: دلبسته تر می شوی!

نمی دانم این چه حسی است که خدا در وجود آدم ها گذاشته؟ اما این را می دانم

که حس خیلی زیبایی است! زلال زلالت می کند، درست مثل آب. بزرگ می شوی! بزرگ و عاشق! دلبسته دلبسته. پراز انگیزه های قشنگ! جوان می شوی. حتی اگر 90 سالت هم باشد، جوان می شوی! آن قدر تحمل دوری و جدایی برایت سخت می شود که روز به روز به خدا نزدیک تر می شوی. خالص و پاک! آن قدر این حس زیباست که تو هم زیبا می شوی! روزی هزار بار زیبا می شوی!

نمی دانم این چه حسی است که خدا در وجود آدم ها گذاشته؟! اما این را می دانم که خدا راه های قشنگی برای مومن کردن بنده هایش دارد!

می دانم که دیر زمانی است که دارم مومن می شوم و زیبا،... لحظه به لحظه!!!

مهربانم، اي خوب!

ياد قلبت باشد؛يك نفر هست كه اينجا

بين آدم هايي، كه همه سرد و غريبند با تو

تك و تنها، به تو مي انديشد

و كمي،

دلش از دوري تو دلگير است...

مهربانم، اي خوب!

ياد قلبت باشد؛ يك نفر هست كه چشمش،

به رهت دوخته

و شب و روز دعايش اين است؛

زير اين سقف بلند، هر كجايي هستي ، به سلامت باشي

و دلت همواره، محو شادي و تبسم باشد...

مهربانم، اي خوب! ياد قلبت باشد؛

يك نفر هست كه دنيايش را،

همه هستي و رويايش را، به شكوفايي احساس تو،

پيوند زده،

و دلش مي خواهد، لحظه ها را با تو به خدا بسپارد...

مهربانم، اي خوب!

يك نفر هست كه با تو

پر انديشه و شعر است وشعور!

پر احساس است وخيال است وسرور!

مهربانم!اين بار، ياد قلبت باشد؛

يك نفر هست كه با تو، به خداوند جهان نزديك است

وبه يادت، هر صبح، گونه سبز اقاقي را

از ته قلب و دلش مي بوسد

و دعا مي كند اين بار كه تو

با دلي سبز و پراز آرامش، راهي خانه خورشيد شوي

و پر از عاطفه وعشق و اميد

به شب معجزه و آبي فردا برسي...

من يك چهار ديواري دارم

من يك چهار ديواري دارم

و كاغذ و قلمي.

قلمي كه گاه وبي گاه جور مرا مي كشد

و حرفهاي ناگفته ام را بر كاغذ مي نويسد.

در آن لحظه، قلمم مثل زبانم الكن نيست.

من من نمي كند،كم نمي آورد و… مي نويسد

شيوا بي غلط و بدون بروز هرگونه احساس ناخوشايندي اما سرشار از احساس

وقتي مي نويسم گونه هايم سرخ نمي شود،

اما شايد اشك هايم فرو ريزند،

عصباني نمي شوم،

صدايم هم نمي لرزد…

و كاغذ چه صبورانه، نوشته هايم را گوش مي دهد!

واكنشي از خشم در او نيست،

مرا به خاموشي وا نمي دارد،

تنهايم نيز نمي گذارد…

در آخر، من آرام و سبكبال به كاغذم مي گويم:

"همه اين حرفها را گفتم كه بگويم شايد گفتن بلد نباشم، اما نوشتنم بد نيست…!"

آنگاه كاغذ را به آب مي سپارم

و آب مي داند كه آنرا به چه كسي برساند…

و من دوباره به چهار ديواري ام باز مي گردم

درپي قلمم و "كاغذ صبوري" ديگر…

من يك چهار ديواري دارم… 

بنام عشق

یکبار دیگر دست بر قلم می برم، به سراغ این رفیق آشنا می روم وبه این همدم تنهایی ها ودلتنگی ها

و لحضه های سکوتم پناه می برم تا بنگارم از برای عزیزترین عزیز زندگیم، آنچه را که در درون دلم غوغایی برپا کرده است وشوری.

تمام ذهنم را می کاوم، اندیشه ام را جستجومی کنم درگذشته ها، درلحظات دیرین دیروزوامروز،

 در سکوت ها و انتظارها، اما نمی یابم آن واژه ای را که در خور بهترینم باشد.چشمانم را می بندم

وبه دنبال آن سکوتی سهمگین سراپای وجودم را فرا می گیرد.

 تمام دیروزها تمام خاطرات تمام آرزوها وایکاش ها و امیدها در پس سیاهی چشمانم تداعی می شوند.

 لحظه به لحظه به نمایش در می آیند تا برسند به روز معجزه به روز شور به روز شوق به روز شکوه ...

به روزی که زیباترین جمله را از زبان عزیزی شنیدم؛

   «"دوستت دارم"» و از سر حجب وحیا دیگر هیچ،...

این واژه تمام آنچه را که ذهنم در خویشتن پرورانده بود را آتش زد خاکستر نمود، آن کاخ پوشالی را

که برای خویش ساخته بود را به یکباره نابود ساخت و بنایی از امید وآرزو را دیگر بار برپا نمود.

بنایی زیبا ومستحکم؛ از امیدها و آرزوهای رنگین، از عظمت وشکوه، سرشار از مهربانی وعشق.

آری ما هردو قدم در راهی گذاشتیم، پای در جاده انتظار نهادیم تلخی انتظار را به جان خریدیم به امید

چشیدن شیرینی نابش در لحظه وصال.

نوزده ماه پیش در چنین سیاهی شبی که چشمهای زیادی خوابهای شیرین کذایی را تجربه می کردند

دو کبوتر عاشق، دو غمگسار، دو همدم، ودو دلدار در بیداری محض،رویای زندگی را با چشمانی

پر از اشک شوق  معجزه، ساختند وبه تماشایش بنشستند باهم عهد کردند که تا روز رسیدن

دستهاشان به هم، تا روز شکستن این فاصله وانتظار،تا لحظه حس گرمی آغوش آرامش همدیگر،

هرماه این لحظه با شکوه را باهم جشن بگیرند و پیمانی تازه ومحکم برای تپیدن قلبهاشان به همدیگر ببندند.

اینک همچنان باز همان انتظار شیرین برپاست، باز همان فاصله ها برجاست، باز همان چشمها

خیره به راه هستند. اما شوق دیدار در ما افزون، تپش قلبها بر هم تندتر، و حس با همدیگر بودن

ودر کنار هم بودن در ما موج می زند.

و مرااینک شوری است در جان، غوغایی است در دل ونفسی است بلند در سینه تا که فریاد زنم:

مهربانم، آرام جانم، هستی من؛ نوزدهمین ماهگرد تولد عشقمان بر تو تنها دلیل بودنم مبارک،

به زلالی این باران اشک شوق که بر گونه هام جاریست ؛

                                               دوستت دارم

با من اکنون چه نشستنها، خاموشیها

با تو اکنون چه فراموشیهاست.

چه کسی می خواهد

من وتو ما نشویم

من اگر ما نشوم تنهایم

تو اگر ما نشوی خویشتنی

از کجا که من وتو

شوری از عشق وجنون

باز برپا نکنیم

از کجا که من وتو

مشت رسوایان را وا نکنیم

باید ببینمت!

چرا که روی نوار قلبی ام

پیوسته نام تو بود

و پزشک نیز بر آخرین نسخه ام...

تورا تجویز کرده است!!!

بیا، تا دیر نشده.

می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند

                  ستایش کردم ، گفتند خرافات است

                             عاشق شدم ، گفتند دروغ است

                                       گریستم ، گفتند بهانه است

                                                   خندیدم ، گفتند دیوانه است

دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم !

« دکتر علی شریعتی »

« چشم من، چشمه زاینده اشک

گونه ام بستر رود

کاشکی همچو حبابی برآب

در نگاه تو تهی می شدم از بود ونبود.»

ظهور گمشده

گاهی در سکوت لحظه ها

                  فریادی غمگین وبی ریا

                                               تو را می خواند

گاهی در هجوم چشمها

                           نگاهی آشنا

                                           تو را می جوید

و گاهی در خلوت تنهاییت

                               دلی، فقط به خاطر تو می تپد

و عشق است که دوباره زنده می شود

و دل را برای دوست داشتن دوباره بیدار می کند.

و اینجاست که تو، دوباره آغاز می کنی

و راز مهر خویش را برای او فاش می کنی

وسیل اشک را بروی گونه ات باز می کنی

ولی چه سود، بخاطر اولین نگاه

زشرم چشمهایت، سر به زیر می کنی

بخاطر کسی که با صداقتت

                                 دل غمین تو را شکست

زآشنایی دوباره دریغ می کنی

بخاطر اولین سلام؛

دست دوستیّ را، رد می کنی

چرا؟

بگو چرا؟!

ززندگی گریز می کنی

دل پاک وسادت و

فدای عشق مرده می کنی

بگو، چقدر عبور

بگو،چقدر سکوت

بیا و زندگی را دوباره آغاز کن

بیا وایثار کن

دل اسیر او را

از این قفس رها کن

بدان؛ درخلوت تنهاییت

دلی، می تپد فقط بخاطر دلت.

« بنام او که یادش آرامشی در پریشانی دلهاست »

 بی آنکه بدانم چه می خواهم بنویسم برسپیدی کاغذ با خطوطی ناموزون پرده ای سیاه می کشم

 تا شاید یکبار دیگر این دل خسته ام، این دل آشفته ام آرام گیرد. نمی دانم درخت انتظاری که

 در لحظه لحظه عمرم ریشه دوانده آیا هیچ خیال خشک شدن دارد!؟ نمی دانم این سکوتی که

سراپای وجودم را در برگرفته و به زنجیرم کشیده با کدامین فریاد بی صدایی شکستن خواهد گرفت

 و از این بغض زنگار بسته رهایم خواهد ساخت.

هر روز خردتر می شوم، هر روز هزاران بار می شکنم؛ آن هم چه بی صدا. اما هیچ نمی دانم در

کدامین شکستنی دیگر از پای خواهم نشست و پلک روی هم خواهم نهاد و دیگر بار باز نخواهم ساخت.

خسته ام از همه چیز، از همه کس، از خودم، از دلم، از این سرنوشتم واین خستگی ها تاوان

انتظارم هست. تاوان ندیدنهایم، تاوان چشم بروی بدیها بستن وخوب انگاشتنشان و تاوان صداقتم،

 تاوان حقیقتی تلخ که زندگانی ام را به عدم رساند.

اینک چه می توانم بکنم جز سوختن وساختن، جز نشستن ودم نزدن. چه فریادی سر دهم تا خود را

از بند این سکوت رهانم. در کدامین راه قدم نهم تا دیگربار به بن بست نرسم وبه کدامین سو بنگرم

 تا مجبور به بستن دیدگانم نگردم.

خیال سوداگری هام، خیال پرواز کردنم از سرزمین رویا، دیگر بار مرا آشفته و پریشان تر از پیش

می سازد.در مانده تر از همیشه، ره گم کرده تر از دیروز خود می شوم ونمی دانم چه باید بکنم تا

به آنجایی نرسم که هزاذان بار تجربه اش کرده ام.

می خواهم این راهی را که در پیش گرفته ام و آغاز کرده ام را بر گردم و به آن عهدی که به خویشتن

 داده ام پایبند باشم، زیرا که می ترسم؛ از درد فراق، از درد دوباره شکستن، از غم جدایی، از غم عبور؛

اما دوباره چشمان معصومش، دل دریایی اش پیش چشمانم قد می کشند و مرا شرمنده خویش می سازند. انگار چشمانش می خواهند بپرسند؛ آیا تاوان آنهمه انتظار را باید دل من بپردازد؟! انتقام شکستن را

باید از چشمان من بازستانی؟!

دیگر درمانده می شوم. آرزو می کنم کاش هرگز به این دنیای سیاه چشم نمی گشودم، کاش در وجودم

دلی نبود که ببیند، بشنود، احساس کند وعشق ورزد. اما چه کنم توان رویارویی با اینهمه درد را،

 اینهمه درماندگی را در خویشتن نمی بینم. بریده ام ، به خدا بریده ام. می ترسم از راهی که آغاز

 نکرده ام، می ترسم از فردایی که نیامده است، می ترسم!

انگار آرام آرام هذیان می گویم، این پریشانی این درماندگی، این دوراهی همه ذهنم، اندیشه ام،

 خیالم را از من گرفته و دیگر جز هذیان چیزی برایم نمانده، نمی دانم چه گفتم، چه نوشتم، هر چه

در این لحظات بر من گذشت جز آشفتگی چیز دیگری نبود همه وجودم درمانده است.

دیگر حتی واژگان نیز برایم غریبی می کنند و انگار هیچ چیز برای گفتن ندارم. پس قبل از اینکه

به سرگشتگی به جنون متهم شوم، سخن کوتاه می کنم و با ترانه گریه تنهایی ام هم صدا می شوم

و یکبار دیگر به تنهایی خویش می گریم، خدایا امانم ده، تا اشکی برای سرنوشت شوم خویش بریزم، طاقتم ده تا دوباره صبح کذایی خویش را ببینم و سلامی دوباره به طبیعت گویم.

چه امید عبسی

من چه دارم که تو را در خور؟!

   - هیچ!

من چه دارم که سزاوار تو؟!

   - هیچ!

تو همه هستی من،

تو همه زندگی من هستی.

تو چه داری؟!

  - همه چیز!

تو چه کم داری؟!

-          هیچ!

برای من، هنوزهم تو مثل یک خیال خوب

شبیه آرامش عشق، غرور یک ستایش!

برای من همیشه تو، از آسمان رسیده ای

زلال وآبی و رها، به رنگ پاک ابرها

که از خدای آسمان، به قلب من، نشسته ای!

برای من، هنوز هم، تو حس خوب بودنی

 پر از طنین امن عشق، خود مقدس منی

برای من، هنوز هم، تو مثل یک نیایشی

عمیق وآبی وشریف، وسیع وسبز و سربلند

که می رسانی ام به اوج، که می نشانی ام به نور،

و می سپاری ام؛

به عشق...